Terugblik: Kortste Nacht Tocht, zaterdag 20 juni 2026

English below

Dertig kilometer, zes goals en een nacht die haast geen nacht was

De Kortste Nacht Tocht 2026 begon dit jaar eigenlijk met een tussenstand. Om 19.00 uur werd in Amsterdam afgetrapt voor Zweden – Nederland; om 20.00 uur vertrokken onze boten voor een tocht van 29 kilometer. Tegen die tijd had Brobbey al twee keer gescoord. Nederland op voorsprong, wij nog op de wal. En dat zegt misschien ook wel iets over deze groep: er was die avond een volkomen legitiem alternatief – binnen blijven voor voetbal – maar er zijn dus gewoon mensen opgestaan die dachten: leuk, die interland, wij gaan roeien.

Daarna liep het opvallend gelijk op. Op het veld werd de stand uitgebouwd; op het water de afstand. Gakpo twee keer, Elanga, vlak voor tijd nog Summerville. Bij Oranje werd onderweg nog gewisseld. De teams in onze boten bleken vanaf de start al opmerkelijk stabiel. Het tactisch overleg beperkte zich vooral tot Tessa, die op gezette tijden voorstelde om nog eens extra te “doorvallen” – voor de rust en, minstens zo belangrijk, voor de stilte.

De avond hield die dubbelheid vast: daar doelpunten, hier halen; daar een oplopende score, hier een oplopende afstand. Voetbal laat zich onthouden in minuten – 5, 17, 47, 54, 59, 89. Roeien telt anders. In slagen, bruggen, stukken oever en in alles wat je alleen opmerkt als je lang genoeg buiten bent. Inka wees ons telkens weer op de schoonheid van de natuur en het bijzondere moment, met een zonsondergang die het decor alle eer aandeed. En juist doordat het zo stil was, hoorde Wilfried in de verte zelfs De Toppers uit de Arena overwaaien.

Halverwege bleek opnieuw dat een goede tocht niet alleen van boten afhangt, maar ook van verzorging. Taco prees niet alleen de koffie, thee en limonade, maar ook de spekkies, krentenboterhammen en plakken koek met dik boter tijdens de picknick. En het gastvrije toilet bij de houthandel op de wal.

Boven dat alles hing geen volle maan, maar een groeiende sikkel, laag in het westen, even aanwezig en daarna verdwenen. De kortste nacht bleef dus vooral kort: de schemering hield lang stand, echte duisternis kwam laat.

Rond 24.00 uur meldden de eerste boten zich weer terug. De wedstrijd allang afgelopen, de tocht netjes uitgeroeid. En de nazit? Die werd gehouden bij de buren van roeivereniging Poseidon. Zoals Guus het kernachtig samenvatte: “Leuk om eens binnen te kijken bij de Poseidon-buren.”

Twee vormen van sport, een zomeravond, zes goals, 29 kilometer – en een gezelschap dat, veelzeggend genoeg, liever zelf in beweging kwam dan ernaar te kijken.

Hulde aan W3 Toercommissie en de W3 Regiogroep. En volgend jaar graag weer een volle maan.

Team C4* Jan Pasman

*-*

Thirty kilometers, six goals, and a night that was hardly a night

This year’s Shortest Night Tour 2026 actually began with a score already on the board. At 7:00 p.m., the Sweden vs. Netherlands match kicked off in Amsterdam; at 8:00 p.m., our boats set off on a 29-kilometer journey. By that time, Brobbey had already scored twice. The Netherlands were in the lead, and we were still on shore. And that perhaps says something about this group: there was a perfectly legitimate alternative that evening—staying indoors to watch soccer—but there were simply people who got up and thought: “Great, that international match—we’re going rowing.”

After that, things unfolded in a strikingly parallel fashion. On the field, the lead was extended; on the water, the distance. Gakpo scored twice, Elanga once, and Summerville added another just before the final whistle. The Dutch national team even made a substitution along the way. The teams in our boats proved remarkably stable right from the start. Tactical discussions were limited mainly to Tessa, who periodically suggested we “push through” one more time—for the break and, just as importantly, for the silence.

The evening captured that duality: goals scored there, goals conceded here; a rising score there, a widening gap here. Soccer is measured in minutes—5, 17, 47, 54, 59, 89. Rowing is counted differently—in strokes, bridges, stretches of shore, and in everything you only notice when you’ve been out long enough. Inka kept drawing our attention to the beauty of nature and the special moment, with a sunset that did the scenery full justice. And precisely because it was so quiet, Wilfried could even hear De Toppers drifting over from the Arena in the distance.

Halfway through, it became clear once again that a good trip depends not only on the boats, but also on the provisions. Taco praised not only the coffee, tea, and lemonade, but also the spekkies, currant sandwiches, and slices of cake with thick butter during the picnic. And the welcoming restroom at the lumberyard on shore.

Above it all, there was no full moon, but a waxing crescent, low in the west, visible for a moment and then gone. So the shortest night remained, above all, short: twilight lingered for a long time, and true darkness came late.

Around midnight, the first boats began returning. The race had long since ended, and the rowing trip had been completed successfully. And the after-party? It was held at the neighbors’ place—the Poseidon Rowing Club. As Guus succinctly put it: “It was nice to get a peek inside the Poseidon neighbors’ place.”

Two sports, one summer evening, six goals, 29 kilometers—and a group that, tellingly, preferred to get moving themselves rather than just watch.

Kudos to the W3 Tour Committee and the W3 Regional Group. And here’s hoping for another full moon next year.

Team C4* Jan Pasman